NewsLetter

captcha 

Ξενοδοχεία
Προϊόντα
Συνταγές
Γίνεται
Ποιότητα Ζωής
Τα νέα μας

Μαρμελάδες & Γλυκά

Λίγα λόγια για τις Μαρμελάδες : 

Οι Μαρμελάδες είναι πολτός που φτιάχνεται από το χυμό και τη σάρκα ή/και τη φλούδα φρούτων, κυρίως εσπεριδοειδών, τα οποία βράζονται με ζάχαρη και νερό ώστε να διατηρούνται σε συντήρηση. Στα ελληνικά η λέξη “μαρμελάδα” αποδίδει και τις δύο τις αγγλικές λέξεις “jam” και “marmalade” χωρίς διαχωρισμό: η πρώτη δεν περιλαμβάνει κομμάτια γλυκού ή φλούδας (και άρα έχει πιο γλυκιά γεύση), ενώ στη δεύτερη περίπτωση περιλαμβάνονται, εξισορροπώντας έτσι τη γλυκάδα της ζάχαρης.
Οι ρίζες της Μαρμελάδας ξεκινάν από την Αρχαία Ελλάδα, όπου ήταν γνωστή ως μελίμηλον, από το "μέλι" ως ουσία γλύκανσης και συντήρησης και το "μήλον". Να σημειωθεί ότι στην αρχαιότητα η λέξη μήλο σήμαινε και φρούτο γενικότερα - κι αυτό γιατί το μήλο είναι από τα παλαιότερα φρούτα του κόσμου και έτσι «δάνειζε» τ’ όνομά του. Η εφαρμογή της διαδικασίας τότε αναφερόταν κυρίως στο κυδώνι, για να εξισορροπήσει την πικράδα του. Έτσι το παρέλαβαν και οι Αρχαίοι Ρωμαίοι ως melimelum (“μήλο μελιού”), αλλά και οι Βυζαντινοί (που το επέκτειναν σε μεγάλη γκάμα φρούτων).

Από τους Ρωμαίους ή τους Άραβες το έμαθαν και οι Πορτογάλοι, το 10ο αιώνα, αντικαθιστώντας το μέλι με ζάχαρη και παράγοντας τη marmelada από το marmelo, που σημαίνει στα Πορτογαλικά κυδώνι. Ακολούθως η marmelada έγινε πολύ γνωστή στην Ισπανία, τη Γαλλία και την Αγγλία (τον 15ο έως 16ο αιώνα).
Το 18ο αιώνα το “Πορτοκάλι Σεβίλης” (μια πικρή ποικιλία) αντικατέστησε το κυδώνι και έγινε συνώνυμο της Μαρμελάδας. Σε αυτή την αλλαγή πρωτοστάτησαν οι Σκωτσέζοι όπου άρχισε να προσφέρεται πλέον ως μέρος του πρωινού (αντί για επιδόρπιο), ενώ στην Αγγλία εξελίχθηκε σε μεγάλο βοήθημα στα πολύμηνα υπερατλαντικά ταξίδια.

Στις μέρες μας, που τα πικρά πορτοκάλια Σεβίλης είναι πιο δύσκολο να βρεθούν, οι μαρμελάδες αυτές γίνονται από πιο γλυκά πορτοκάλια με την προσθήκη λεμονιού (μπορούν να γίνουν και στο σπίτι ακολουθώντας απλές συνταγές). Αν και σε πολλές χώρες η προσαρμογή έχει γίνει σε πιο τοπικά ή προσβάσιμα προϊόντα, είναι ευρέως αποδεκτό, λόγω καταγωγής της, ότι η κλασική Μαρμελάδα θεωρείται ότι αντιστοιχεί σε φρούτα εσπεριδοειδών, χαρακτηριστικά του Μεσογειακού κλίματος.

Λίγα λόγια για τα Γλυκά Κουταλιού : 

Από τα πιό παραδοσιακά γλυκά της Ελλάδας είναι αυτά του κουταλιού. Ζαχαρωμένα φρούτα, από τα πιο κλασικά μέχρι τα πιο περίεργα, συναντάμε σε κάθε γωνιά της της Ελλάδας. Αποκαλούνται "κουταλιού", επειδή τα κερνούσαν μέσα σε ένα μεγάλο μπολ με πολλά κουταλάκια ή σε μικρά πιατάκια κεράσματος, φυσικά με ένα μικρό κουτάλι - και αποτελούσαν πάντα χειρονομία φιλοξενίας. Εκτός από την Ελλάδα και την Κύπρο, όπου είναι εξαιρετικά διαδεδομένα και προσφέρονται με ελληνικό καφέ ή κρύο νερό, τα γλυκά του κουταλιού συνηθίζονται και στα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή αλλά και τη Ρωσία.

Τα γλυκά κουταλιού δημιουργήθηκαν αρχικά από την ανάγκη των νοικοκυρών να συντηρήσουν τα περισσευούμενα φρούτα της παραγωγής τους. Πολλά φρούτα δεν θα μπορούσαν να καταναλωθούν καθόλου αν δεν συντηρούνταν με αυτό τον τρόπο. Σχεδόν όλα τα φρούτα γίνονται γλυκό, όπως νεράντζι, σταφύλι, περγαμόντο, βερίκοκο, πορτοκάλι, βύσσινο, λεμόνι, κυδώνι, μήλο, σύκο, αχλάδι κλπ. Εκτός από τα συνηθισμένα γλυκά που είναι κλασικά, υπάρχουν πλέον και κάποια νέα γλυκά όπως οι φράουλες, ο λεμονανθός κ.ά.

Η συνολική μέθοδος παραγωγής τους είναι πολύ κοντινή με την μαρμελάδα, αλλά τα φρούτα διατηρούνται ολόκληρα και πρέπει να είναι τραγανά. Από την αρχαιότητα ακόμη οι νοικοκυρές τα συντηρούσαν μέσα σε σιρόπι, μετά από βράσιμο των φρούτων σε νερό και ζάχαρη (παλιότερα μέλι). Βράζονται αργά για αρκετές ώρες ή/και μέρες, ώστε να “δέσει” το σιρόπι. Έτσι η βασική συνταγή τους είναι «μια μεγάλη κατσαρόλα και πολλή υπομονή». Σήμερα γίνονται με προσθήκη χυμού λεμονιού στο τέλος, που βοηθά στη συντήρηση, ώστε να αποφεύγεται το ζαχάρωμα του, ιδιαίτερα σε εκείνα που δεν έχουν βάση τα εσπεριδοειδή.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Σάλτσες Τομάτας Διατροφή και Υγεία »
/
Ελληνικά (GR)English (UK)